یکی از بزرگترین دستاوردهای بشریت، بیش از 12 میلیارد مایل دورتر یک سفینه فضایی کوچک، سیستم خورشیدی ما را ترک کرده و وارد محدوده ای میشود که هیچ شیء ساخته دست بشر وارد آنجا نشده و ...

این داستان خارق‌العاده‌ترین و جسورانه‌ترین آزمایش در تاریخ علوم حیوانی است. این آزمایش توسط «جان لیلی»، عصب‌شناس رویاپرداز دهه ۱۹۶۰ انجام شد که جاه‌طلبی عجیبی داشت؛ برقراری ارتباط با دلفین‌ها از طریق آموزش زبان انگلیسی به آن‌ها. ناسا که در حال آغاز اولین جستجوی جدی برای هوش فرازمینی در خارج از زمین بود، از این آزمایش استقبال کرد. آن‌ها فکر می‌کردند اگر سیگنالی از موجودات فضایی دریافت کنند، باید بدانند چگونه با گونه‌ای غیر از انسان ارتباط برقرار کنند. اینجا، بدون ترک سیاره، فرصتی برای تمرین چنین ارتباطات بین‌گونه‌ای فراهم بود. اما آنچه با آرمان‌گرایی دهه ۶۰ شروع شده بود، به تاریکی‌های آن دهه کشیده شد و با شایعات و رسوایی‌هایی درباره سوءمصرف مواد مخدر و رابطه جنسی بین «پیتر» و «مارگارت»، به تراژدی ختم شد. اکنون پس از پنجاه سال، این فیلم داستان واقعی اتفاقات رخ‌داده در «خانه دلفین» را روایت می‌کند.